افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٧٦ - نمونههاِیِی از سنّتهاِی کنار گذاشته شده

رسول خدا فرمودند:

اقامۀ مجالس عزا براِی متوفِّی فقط سه روز است، و پس از آن صاحبان عزا باِید از زِیّ عزا درآِیند. و در اِین مدّت سه روز، اهل منزل از طبخ غذا خوددارِی کنند و ساِیر بستگان و همساِیگان براِی آنها غذا بِیاورند.[١]

و در مجالس باِید طلب مغفرت با قرائت فاتحه و آِیات قرآن انجام پذِیرد و مجلس باِید موجب عبرت واردِین باشد. آِیات مربوط به موت و روز قِیامت و حساب و کتاب و تطاِیر کتب و شفاعت و جنّت و نار و وعده به رحمت الهِی و وعِید از سخط خداِی قهّار خوانده شود. اگر ذاکر ذکرِی به‌مِیان مِی‌آورد باِید در اِین محدوده باشد و از مسائل انحرافِی و دنِیوِی و شئونات متوفِّی اسمِی به‌مِیان نِیاورد. آراستن مجلس به انواع گل‌ها و زِینت‌آراِیِی آن قطعاً برخلاف سنّت، و مورد قدح و مذمّت خداِی متعال مِی‌باشد. روح عبرت و اعتبار باِید بر فضاِی مجلس حاکم باشد و افراد و واردِین را تحت تأثِیر قرار دهد. آِیات قرآن که انسان را توجِیه و سوق به عالم بقاء و آخرت مِی‌دهد، بر پارچه‌ها و اعلانات نوشته شود. از نوشتن تسلِیت‌ها به اسم افراد بر پارچه‌ها که فقط و فقط در جهت چشموهم‌چشمِی و ترفّع و اظهار وجود و خودنماِیِی است، به شدّت پرهِیز گردد. از به راه اندازِی دوربِین‌ها براِی گرفتن عکس خوددارِی شود، و حال و هواِی مجلس با اِین صحنه‌هاِی اعتبارِی و مجازِی متغِیّر نگردد.

بِیاد دارم در زمانِی که ِیکِی از علماِی معروف طهران دهۀ عاشورا را بعد از ظهر در منزلش به اقامۀ عزا مِی‌پرداخت، روز عاشورائِی به مجلسش رفتم و در گوشه‌اِی نشستم. دور تا دور مجلس محفوّ به علماء و ائمّۀ جماعات بود. منبرِی مشغول ذکر مصِیبت بود و اتّفاقاً با سوز و نواِیِی حزِین مقتل مِی‌خواند و خوب هم مِی‌خواند. همِین‌که مجلس قدرِی تغِیِیر کرد و حال و هواِیِی به‌هم رسانِید، ِیک‌مرتبه فردِی با ِیک

[١]. من لا ِیحضره الفقِیه، ج ١، ص ١٨٢؛ المحاسن، ص ٤١٩، ح١٨٠؛ الأمالِی، شِیخ طوسِی، ص٦٥٩؛ بحار الأنوار، ج ٧٩، ص ٧١.