افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٦٧ - تمسّک صاحب مقاله به آراء بِیپاِیه و منحطّ برخِی کوتهنظران

چهل سالگِی روا نباشد؟

مولانا در چنِین مواردِی اِین‌چنِین مِی‌سراِید:

* * *

* * *

تمسّک صاحب مقاله به آراء بِی‌پاِیه و منحطّ برخِی کوته‌نظران

ِیازدهم: و بالأخره در اِین فراز و نشِیب، شخص مذکور با پذِیرش رأِی و نظرِیۀ سست و سخِیف خود مبنِی بر بشرِی بودن وحِی در مقام ابلاغ، با ردّ نظرِیّۀ بزرگان از اهل معرفت و بصِیرت و تمسّک به آراء بِی‌پاِیه و منحطّ برخِی از کوته‌نظران و جُهّال، سعِی در توجِیه مدّعاِی خود دارد و با استعانت از هم‌فکرِی و هم‌پوِیِی اِین عدّه غِیر موجّه مِی‌کوشد تا از فشار و ثقل اِیرادات و اشکالات بر دوش خود بکاهد و براِی اِین نظرِیّۀ سخِیف، قائلِی هر چند مطرود و بِی‌اعتبار جستجو نماِید؛ و لذا مِی‌بِینِیم که نظر خود را ابتدائاً به ساِیرِین نسبت مِی‌دهد و با تعبِیر اِینکه برخِی چنِین مِی‌گوِیند و ِیا بعضِی از مفسّرِین را عقِیده چنِین است، براِی خود معِین و همراهِی دستوپا مِی‌کند. آخر مفسّرِینِی را که از نظر موقعِیّت و حِیازت علمِی حتِّی در ردِیف متوسّطِین

[١]. مثنوِی معنوِی، دفتر چهارم.