افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٤٥ - عدم ادراک صحِیح اشعار جناب مولانا رحمة الله علِیه

را همه مطِیع و منقادِ حکم و الزام خود مِی‌شمرِیم، و مخالفِین را در ورطۀ هلاکت و متوغّل در قعر جهنّم و نِیران مِی‌پندارِیم؛ درحالِی‌که اصلاً و ابداً از چنِین حالاتِی خبر ندارِیم و از اِین مرتبه به‌کلِّی برّانِی و عامِی هستِیم! ما کجا و اطّلاع از رموز و اسرار نجواِی پروردگار با بندگان خالصش کجا؟ هِیهات، هِیهات!

و به قول شمس تبرِیزِی:

حضرت شِیخ در اِینجا تصرِیح دارد که اِین مرتبه فقط اختصاص به پِیامبران ندارد، بلکه هر شخصِی مِی‌تواند بدِین حرِیم راه ِیابد و مستعّد نظر گردد. و اِینکه در ترجمه به اشتباه از اِین افراد به پِیامبران اشاره شده است،[١] ناتمام مِی‌باشد.

نقد بر سروش در استناد به اشعار مولوِی دربارۀ نقاشِی رومِیان و چِینِیان

عدم ادراک صحِیح اشعار جناب مولانا رحمة الله علِیه

و امّا تمثل به اشعار مولانا جلال‌الدِّین محمّد بلخِی ـقدس سرّه العزِیزـ نِیز مورد نظر و نِقاش است.

مولانا در دفتر اوّل مثنوِی در اِین‌باره چنِین فرموده است:

[١]. سفِیر حق و سفِیر وحِی، ص ٢٧، ذِیل ترجمۀ کلام محِیِی‌الدِین: «ِیعنِی بدون وقفه و اندِیشه و تأمّل و تفکّر، هر آنچه بر پِیامبر القاء گردد، القاءِ آن همان، و فهم و درک آن هم همان....»