افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٠٢ - نمونههاِیِی از اشعار عرشبنِیان خواجه حافظ شِیرازِی علِیه الرّحمة

دِیدِی اِی دل که غم عشق دگر بار چه کرد

چون بشد دلبر و با ِیار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازِی انگِیخت

آه از آن مست که با مردم هشِیار چه کرد

برقِی از منزل لِیلِی بدرخشِید سحر

وه که با خرمن مجنون دل‌افکار چه کرد

فکر عشق، آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

ِیار دِیرِینه ببِینِید که با ِیار چه کرد[١]

دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند

و اندر آن ظلمت شب آب حِیاتم دادند

بِی‌خود از شعشعۀ پرتوِ ذاتم کردند

باده از جام تجلِّی صفاتم دادند

چه مبارک سحرِی بود و چه فرخنده شبِی

آن شب قدر که اِین تازه براتم دادند

همّت حافظ و انفاس سحرخِیزان بود

که ز بند غم اِیّام، نجاتم دادند[٢]

آن ِیار کزو خانۀ ما جاِی پرِی بود

سر تا قدمش چون پرِی از عِیب، برِی بود