افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٠١ - نمونههاِیِی از اشعار عرشبنِیان خواجه حافظ شِیرازِی علِیه الرّحمة

بلبل از فِیض گل آموخت سخن ور نه نبود

اِین همه قول و غزل، تعبِیه در منقارش[١]

ساقِی به نور باده بر افروز جام ما

مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پِیاله عکس رخ ِیار دِیده‌اِیم

اِی بِی‌خبر ز لذّت شرب مدام ما

هرگز نمِیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جرِیدۀ عالم، دوام ما[٢]

چو بشنوِی سخن اهل دل مگو که خطاست

سخن شناس نئِی جان من خطا اِینجاست

در اندرون منِ خسته‌دل ندانم کِیست

که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

نداِی عشق تو دِیشب در اندرون دادند

فضاِی سِینۀ حافظ هنوز پر ز صداست[٣]