(قَالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يَا مُوسَى * وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرَى * إِذْ أَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّكَ مَا يُوحَى * أَنِ اقْذِفِيهِ فِي التَّابُوتِ فَاقْذِفِيهِ فِي الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِي وَعَدُوٌّ لَهُ وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي وَلِتُصْنَعَ عَلَى عَيْنِي).[١]

«خداِی تعالِی فرمود: اِی موسِی، ما درخواست تو را اجابت نمودِیم* و دوباره بر تو منّت نهادِیم* زمانِی که به مادرت وحِی نمودِیم که: به دستورات ما جامۀ عمل بپوشان!* ابتدا موسِی را درون تابوت قرار ده و سپس در مِیان درِیا او را رها کن! پس درِیا آن تابوت را به سوِی ساحل مِی‌اندازد، و کسِی که هم با ما دشمن است و هم با موسِی او را از درِیا بازمِی‌گِیرد.

و اِی موسِی، ما محبّت خود را در درون تو قرار دادِیم و تو را محبّ و دوست‌دار خود نمودِیم، تا در مرأِی و منظر ما پرورده شوِی و به کمالات و درجاتت برسِی.»

و نظِیر اِین آِیه در سورۀ قصص موجود است:

(وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ وَلَا تَخَافِي وَلَا تَحْزَنِي إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ).[٢]

«ما به مادر موسِی وحِی فرستادِیم که: فرزندت را شِیر ده! و اگر بر جان او بِیمناک گشتِی او را در درِیا بِیفکن! و ترس و اندوه را به خوِیش راه مده! ما او را به تو باز خواهِیم گرداند، و نِیز او را از پِیامبران قرار خواهِیم داد.»

در اِین دو مورد از داستان حضرت موسِی علِیهالسّلام به‌طور واضح و روشن، خداوند متعال کِیفِیّت ارتباط خود را با بندگان در هداِیت و رهنمود به صلاح و خِیر و رشد بِیان مِی‌کند، و اِین قسم از هداِیت با تفکّر و دقّت و سنجش جوانبِ مسئله و ترتِیب قضاِیا و مقدّمات تفاوت دارد.

طبِیعِی است که هِیچ مادرِی حاضر نمِی‌شود فرزند شِیرخوار خود را حتِّی در

[١]. سوره طه (٢٠) آِیات ٣٦ـ٣٩.

[٢]. سوره قصص (٢٨) آِیه ٧.