افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٤٢ - تفاوت کلمات و اشعار عرفاء بالله با ساِیر شعراء و بلغاء از لحاظ اوصاف ملکوتِی و الهامات الهِی

و ِیا در جاِی دِیگر فرماِید:

با آن کسِی که هِیچ چِیزِی از امام، جز غِیبت و مخفِی ماندن از أنظار نمِی‌داند و اصلاً و ابداً معرفتِی به کنه ولاِیت و سِیطره و إشراف بر نفوس و جوهرۀ عالم خلقت و حقِیقت همۀ حقاِیق و حبلُ الله الممدود بِینَه و بِینَ خلقه و وساطت فِیض حق و وسِیلۀ بروز و ظهور اسماء و صفات کلِّیۀ حق و... ندارد و در مقام شعر و شاعرِی ابِیاتِی را به هم مِی‌بافد و دل‌خوش از اِینکه در وصف امام علِیهالسّلام شعرِی سروده است، ِیکِی است؟!

و از اِین گذشته هر توهّم و تخِیّلِی، گرچه نامربوط و سخِیف که در قالب اوزان بِی‌وزن و لاطائلات مهمل درآِید، با حقِیقت وحِی و اتّصال به عالم غِیب فرقِی ندارد؟!

عجبا ما به کجا مِی‌روِیم؟! و چه برداشتِی از شرع و شرِیعت و شرِیعتمدار داشته‌اِیم؟! کسانِی که بدون اطّلاع از شهود معارف وحِیانِی و علوم حضورِی سبحانِی و کشف سبحات جمال و جلال ربّانِی، پا به حرِیم قاطنِین عالم انس و خلوت‌گزِیدگان کعبۀ محبوب نهاده‌اند و قلم در مقام و منزلت و جاِیگاه رفِیع و به دور از مخِیّلۀ ما

[١]. دِیوان حافظ، غزل ٤٦٣.

[٢]. همان، غزل ١٢.