افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٠٩ - خلاصه و چکِیدۀ بحث علم و ادراک

رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم عناِیت کرده، و هِیچ ذرّه‌اِی در سماوات و ارض از نفس ملکوتِی حجّت خدا غائب نمِی‌باشد.[١]

در اِینجا فصل دوّم که در حقِیقت علم و آگاهِی است، به پاِیان مِی‌رسد؛ گرچه هنوز مطالب ناگفته‌اِی وجود دارد که به خواست خدا در موارد مربوط به خود ذکر خواهد شد، إن‌شاءالله تعالِی.

[١]. بصائر الدّرجات، ص ٣٧٧:

«عن أبِی‌جعفر علِیهالسّلام قال: إنّ رسولالله صلِّی الله علِیه و آله و سلّم دَعا علِیًّا علِیهالسّلام فِی المَرَضِ الّذِی تُوُفِِّیَ فِیه، فقال: ”ِیا علِیُّ! أُدنُ منِّی حتِّی أُسِرَّ إلِیک ما أسَرَّ اللهُ إلِیَّ، و ائتَمِنَک علِی ما ائتَمننِیَ اللهُ علِیه!“ فَفعَل ذلک رسولالله صلِّی الله علِیه و آله و سلّم بِعلِیٍّ علِیهالسّلام، و فعَلهُ علِیٌّ بالحسنِ علِیهالسّلام، و فعَلهُ الحسنُ علِیهالسّلام بالحسِینِ علِیهالسّلام، و فعَلهُ الحسِینُ علِیهالسّلام بأبِی، و فعَلهُ أبِی بِی صلواتُ الله علِیهم أجمعِین.»

هم‌چنِین رجوع شود به بحار الأنوار، ج ٢، ص ١٧٢، ح ١ـ٣؛ و ص ١٧٣، ح ٥ـ١٢؛ و ص ١٧٥، ح ١٥ـ١٧؛ و ص ١٧٨، ح ٢٣ـ٢٨.