عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا).[١]

«ما امانت خود را بر آسمان‌ها و زمِین و کوه‌ها عرضه کردِیم، ولِیکن آنها از پذِیرش و تحمّل آن سر باز زدند و از آن هراسِیدند! و انسان از مِیان اِینها آن را پذِیرفت و تحمّل حمل آن را نمود، به‌درستِی‌که انسان نسبت به اِین ودِیعۀ عظماِی ما که در درون خود دارد جاهل و ظالم مِی‌باشد و حقّ آن را اداء نمِی‌نماِید.»

چه خواهد شد؟ آِیا اِین امانت که همان مرتبۀ خلافت الهِی است فقط در حفظ کردن چند اسم خلاصه مِی‌شود؟

از اِینجا متوجّه مِی‌شوِیم آنها که تعلِیم اسماء را صرفاً ِیاد دادن اسامِی اشخاص و ِیا حقاِیق کلِّیۀ دانسته‌اند، سخن به اشتباه رانده‌اند و از اِین حقِیقت غفلت ورزِیده‌اند.

رواِیت امام صادق علِیهالسّلام دربارۀ خلقت آدم و تعلِیم اسماء

رواِیتِی از امام صادق علِیهالسّلام در کتاب کمال الدِّین و تمام النّعمة نقل مِی‌کند که فرمودند:

إنّ اللهَ تبارَکَ و تعالِی عَلَّمَ آدمَ علِیهالسّلام أسماءَ حُجَجِ اللهِ کُلَّها، ثُمَّ عَرَضَهُم ـو هُم أرواحٌـ عَلَِی الملائِکَةِ فَقالَ: (أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ) بأنَّکُم أحَقُّ بِالخِلافَةِ فِی الأرضِ لِتَسبِیحِکُم و تَقدِیسِکُم مِن آدمَ.

(قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ).

قال اللهُ تبارَکَ و تعالِی: (يَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ)!

فلمّا أنبأهم بها وَقَفُوا عَلِی عَظِیمِ مَنزِلَتِهِم عندَ اللهِ تعالِی ذِکرُه فَعَلِمُوا أنَّهُم أحَقُّ بِأن ِیَکونوا خُلَفاءَ اللهِ فِی أرضِه و حُجَجَهُ عَلِی بَرِِیَّتِه؛ ثُمَّ غَِیَّبَهُم عن أبصارِهِم و استَعبَدَهُم بِوَلاِیَتِهِم و مَحَبَّتِهِم و قال لهم: (أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ).[٢]

[١]. سوره أحزاب (٣٣) آِیه ٧٢.

[٢]. کمال الدِّین و تمام النّعمة، ج ١، ص ١٤.