افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٥٤ - مراد از تعلِیم اسماء الهِی به انسان

شِیر درندۀ تمام عِیار درمِی‌آِید و آن شعبده‌باز مکّار را به سزاِی عمل خوِیش رسانده و ِیک‌باره فرو مِی‌بلعد.[١]

و اگر اراده و مشِیّت حق بر خلق حِیوانات با ِیک اراده و مشِیّت صورت مِی‌گِیرد، حضرت عِیسِی علِیهالسّلام نِیز با ِیک اراده، ِیک مشت خاک را تبدِیل به حِیوانِی پرنده مِی‌کند و در دل آسمان به پرواز درمِی‌آورد.[٢]

و اگر مشِیّت حق بر اراده و تدبِیر در گردش افلاک تعلّق گرفته است، رسول خدا با ِیک اراده ماه را به دو نِیم کرده و سپس آن دو را به هم متّصل مِی‌نماِید،[٣] و وصِیّ بر حقّش علِی مرتضِی دو بار کرۀ خورشِید را از حرکت باز نگه مِی‌دارد و او را از جاِی خود حرکت داده به مکان گذشته برمِی‌گرداند و سپس آن را به جاِی خود باز مِی‌گرداند.[٤] و همِین‌طور نسبت به علم و اطّلاع بر اشِیاء، نفس ولِیّ مجراِی تعلّق علم کلِّی و احاطِی حضرت حق مِی‌شود. مگر در حدِیث قدسِی نِیامده است:

عَبدِی أطِعنِی حتِّی أجعَلَک مثلِی؛ أقولُ لِشَِیءٍ کُنْ فَِیَکون، و تَقولُ لِشَِیءٍ کُنْ فَِیَکون.[٥]

«اِی بنده من فقط مرا عبادت کن و مرا در همه جا مدّنظر خود قرار بده تا بدان جا تو را برسانم که مانند خود گردانم؛ من به ِیک شِیء مِی‌گوِیم: بوده باش و او هست مِی‌شود، تو نِیز به ِیک شِیء مِی‌گوِیِی بوده باش و او هست خواهد شد.»

پس منظور از تعلِیم اسماء اِین است که: خداِی متعال حقِیقت آدم را به نحوِی

[١]. الأمالِی، شِیخ صدوق، ص ١٤٨؛ بحار الأنوار، ج ٤٨، ص ٤٢.

[٢]. سوره مائده (٥) آِیه ١١٠.

[٣]. البرهان فِی تفسِیر قرآن، ج ٥، ص ٢١٤ـ٢١٧.

[٤]. من لا ِیحضُره الفقِیه، ج ١، ص ٢٠٣ و ٢٠٤؛ الکافِی، ج ٤، ص ٥٦٢.

[٥]. مشارق انوار الِیقِین، ص ١٠٤؛ ارشاد القلوب، ج ١، ص ٧٥؛ عدةُ الداعِی و نجاحُ الساعِی، ص٣١٠؛ کلمات مکنونة، فِیض کاشانِی، ص ١٩٧؛ بحار الأنوار، ج ٩٠، ص ٣٧٦، با قدرِی اختلاف.