ثالثاً: در اِین آِیه خداوند تصرِیح دارد که اِین خلقت جدِید با ساِیر خلق‌هاِی من متفاوت است. در مورد خلق‌هاِی پِیشِین چه از جن‌ها و چه از نوع و شبِیه انسان، صحبت از خلِیفه و جانشِین نبوده و طبعاً آنها داراِی خصوصِیّات اخلاقِی و ملکات و صفات خاصِّی بودند؛ امّا دربارۀ اِین پدِیدۀ جدِید و خلقت ممتاز مِی‌فرماِید:

(إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً)؛ «من قصد دارم جانشِین (ِیعنِی نماِینده و آشکارکنندۀ صفات و اسماء خود) را بِیافرِینم.»

آِیا اِین مسخره نِیست که ملائکه نسبت به خلقتِی که جانشِین خدا است و اسماء و صفات او را به منصّۀ ظهور و بروز درمِی‌آورد، بگوِیند: اِینها افراد مفسد و خون‌رِیز و لاابالِی هستند و به چه درد تو مِی‌خورند؟! ما که به حمد و تسبِیح و تقدِیس تو مشغول هستِیم، دِیگر از اِین خلقت چه مِی‌خواهِی؟ آِیا اِین سؤال در شأن ملائکه است؟!

اِین مسائل مبِیّن اِین واقعِیّت است که ملائکه دقِیقاً از افعال و اعمال و روش و مرام بشر در روِی زمِین آگاه بودند و به‌واسطۀ وجود برزخِی و مثالِی آنها قبل از خلقت، از جنگ و خونرِیزِی و افساد بشر اطّلاع داشتند و به همِین جهت از اِین مسئله نزد خداِی متعال شکوه و گلاِیه نمودند، زِیرا نسبت به آن و رمز و راز و سرّ مطلب دستشان کوتاه بود و از آن حقِیقت پشت پرده در خلقت بشر اطّلاع نداشتند.

کلام مرحوم علاّمه طباطبائِی رضوان الله علِیه ذِیل آِیات خلق آدم

مرحوم علاّمه طباطبائِی ـرضوان الله علِیهـ در تفسِیر المِیزان، ج ١، در ذِیل اِین آِیات چنِین مِی‌فرماِیند:

قوله تعالِی: (قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ)، إلِی قوله (وَنُقَدِّسُ لَكَ) مُشعر بأنّهم إنّما فهِموا وقوعَ الإفساد و سفکِ الدماء من قوله سبحانه: (إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً)، حِیث إنّ الموجودَ الأرضِیّ بما أنه مادِّیٌّ مرکبٌ من القوَِی الغضبِیة و الشهوِیة، و الدار دار التزاحم، محدودة الجهات، وافرة المزاحمات، مرکّباتها فِی معرض الانحلال، و انتظاماتها و إصلاحاتها فِی مظنّة الفساد و مصبّ البطلان، لاتتِمّ الحِیاة فِیها إلّا بالحِیاة النوعِیّة، و لاِیکمُل