افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١١٦ - اختصاص اطّلاع بر علم غِیب فقط براِی خداِی متعال و بندگان برگزِیدهاش
(إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهًا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ * وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَمِنَ الصَّالِحِينَ * قَالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قَالَ كَذَلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ * وَيُعَلِّمُهُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ * وَرَسُولًا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ).[١]
«زمانِی که ملائکه به حضرت مرِیم گفتند: اِی مرِیم، خداوند تو را به فرزندِی بشارت مِیدهد که نمودار اسماء و صفات اوست، و اسم او عِیسِی خواهد شد که در دنِیا مورد توجّه مردم و نِیز در آخرت از زمرۀ مقرّبِین خواهد گشت٭و با مردم در گهواره و بزرگسالِی سخن مِیگوِید و از جملۀ صالحان مِیباشد٭
حضرت مرِیم عرض کرد: اِی پروردگار من، از کجا من فرزندِی داشته باشم درحالِیکه تاکنون دست هِیچ بشرِی به من نرسِیده است؟
خطاب آمد: اِینچنِین است مشِیّت پروردگار در امر خلقت، زمانِی که اراده بر خلقِی نماِید، مِیگوِید: بوده باش! و آن چِیز خواهد بود٭
و خداوند به اِین فرزند کتاب و حکمت و تورات و انجِیل را خواهد آموخت٭ و به سوِی بنِیاسرائِیل روانه مِیسازد و چنِین مِیگوِید: من با نشانه و دلِیل از جانب پروردگارتان به سوِی شما فرستاده شدم، و آن اِین است: که از گِل همانند پرنده مجسمهاِی مِیسازم و سپس در او مِیدمم، پس به اذن خداِی متعال آن گِل به پرندهاِی جاندار و ذِیروح تبدِیل خواهد شد، و کور مادرزاد و بِیمار پِیسِی را شفا مِیدهم و نِیز مردگان را به اذن و ارادۀ حق زنده مِیگردانم و آنچه را که در منزل تناول مِیکنِید و ِیا ذخِیره نمودهاِید براِی شما بازگو
[١]. سوره آلعمران (٣) آِیات ٤٥ـ٤٩.