افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٠٠ - تبِیِین و توضِیح عدم تنافِی بِین اختِیار و توحِید افعالِی

بنابراِین انتساب صفت اختِیار و بروز خارجِی آن به انسان هِیچ منافاتِی با مسئلۀ توحِید افعالِی ندارد، بلکه همه در ِیک راستا در عالم تکوِین و مشِیّت پروردگار قرار گرفته است.

آنان که با اِین مطالب آشناِیِی و اطّلاع کافِی ندارند، به‌واسطۀ عدم ادراک صحِیح مسئله است که بر بزرگان اهل معنا و معرفت چون حضرت مولانا خرده مِی‌گِیرند، و در اشعار او به‌واسطۀ عدم همگونِی ظاهرِی، نوعِی تضادّ و تناقض مِی‌پندارند و چه‌بسا او را متّهم به خلط و خبط مِی‌نماِیند؛ غافل از اِینکه اِیشان در جاِی‌جاِی کتاب نفِیس و بسِیار گران‌ماِیۀ خود، مثنوِی به هر دو طرف اِین مسئله اشاره دارد: هم به مسئلۀ توحِید افعالِی در کلّ نظام هستِی، و هم به مسئلۀ اختِیار و تأثِیر حقِیقِی و واقعِی آن در سرنوشت بشر.

تبِیِین و توضِیح عدم تنافِی بِین اختِیار و توحِید افعالِی

شِیطان که رانده‌شدۀ از درگاه رحمت پروردگار شد، به جهت فرو افتادن در همِین اشتباه و غلطِیدن در گرداب جهل و أنانِیّت بوده است. او مسئلۀ توحِید افعالِی را با انتساب اختِیار سجده به خود، اشتباه گرفت و استکبار و تمرّد خود را در محدودۀ توحِید افعالِی قرار داده و به خداوند اعتراض وارد نمود و با جملۀ اعتراض‌آمِیز: (رَبِّ بِمَا أَغْوَيْتَنِي)؛[٢] «خداِیا به‌واسطۀ آنکه تو مرا گمراه نمودِی!» نفِی اختِیار از خود نمود و خود را مجبور و مقهور خواست و ارادۀ خداوند دانست و خدا را مسئول گمراهِی و ضلالت و سرپِیچِی خود قلمداد نمود، و لذا مستوجب طرد و دورباش واقع شد؛ و اگر اِین سرپِیچِی و نافرمانِی را به خود نسبت مِی‌داد و در برابر مقام عزّت و کبرِیائِی حق، کرنش و ادب مِی‌نمود و از کردۀ خوِیش اظهار پشِیمانِی و ندامت مِی‌کرد، خداوند

[١]. مثنوِی معنوِی، دفتر پنجم.

[٢]. سوره حجر (١٥) آِیه ٣٩.