افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٦١٢ - أمِیرالمؤمنِین علِیهالسّلام «تَوحِیدُه تمِیِیزُه عن خَلقِه، و حُکمُ التّمِیِیزِ بَِینونَةُ صفةٍ لابَِینونَةُ عُزلَة»

پِیش از اِینت بِیش از اِین غمخوارِی عُشّاق بود

مِهر ورزِیّ تو با ما شُهرۀ آفاق بود

ِیاد باد آن صحبت شب‌ها که در زلف توام‌

بحث سِرّ عشق و ذکر حلقۀ عشّاق بود

حسن مَه‌روِیان مجلس گرچه دل مِی‌برد و دِین

عشق ما در لطف طبع و خوبِی اخلاق بود

از دم صبح ازل تا آخر شام ابد

دوستِی و مهر بر ِیک عهد و ِیک مِیثاق بود

ساِیۀ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد

ما به او محتاج بودِیم او به ما مشتاق بود

پِیش از اِین کاِین سقف سبز و طاق مِینا برکشند

منظر چشم مرا ابروِی جانان طاق بود

رشتۀ تسبِیح اگر بگسست معذورم بدار

دستم اندر ساعد ساقِیّ سِیمِین ساق بود

بر در شاهم گداِیِی نکته‌اِی در کار کرد

گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رَزّاق بود

در شب قدر ار صبوحِی کرده‌ام عِیبم مکن‌

سرخوش آمد ِیار و جامِی بر کنار طاق بود

شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خُلد

دفتر نسرِین و گل را زِینت اوراق بود*