افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٤٧ - تبِیِین علّت جهانشمولِی قرآن و اعتقادات دِینِی و احکام شرعِی زمان رسول خدا تا روز قِیامت

متأثّر از فرهنگ و جامعۀ زمان خوِیش است، پس کلّ فرآوردۀ او، چه احکام اجتماعِی و چه شخصِی، محکوم و معلول همان تجربه است، نه بِیشتر.

از باب مثال: اگر روزِی قرائت قرآن با مفاهِیمِی که در آن روزگار براِی آن افراد جالب و جاذب و فرح‌بخش مِی‌نمود، امروزه با توجّه به تغِیّر و تبدّل اوضاع و احوال زمانه، دِیگر آن جاذبه را نخواهد داشت و محکوم به فناء و بطلان خواهد بود!

و اگر روزِی نماز براِی افرادِی در زمان نزول وحِی موجب رقاء و تقرّب و تهذِیب بود، امروزه بشر با رشد و ترقِّی عقلانِی و علمِی خود، از انجام امورِی که موجب اتلاف وقت و صرف عمر در امور غِیر مهمّه و اعتبارِی شود، بِی‌نِیاز مِی‌باشد و خود مِی‌تواند با خداِی خوِیش بدون انجام تکالِیف شاق و اعمال ظاهرِی رابطه برقرار کند؛ پس چرا وقت و عمر خود را به صلوات ِیومِیّه و مستحبّه بگذراند؟!

و اگر روزگارِی رسول خدا براِی جلوگِیرِی از سرکشِی و خودکامگِی و اِیذاء نفوس، دستور به تکلِیف روزه مِی‌داد و با خطاب:

و اذکُرُوا بِجوعِکُم و عَطَشِکُم فِیهِ جوعَ ِیَومِ القِیامَة و عَطَشَهُ؛[١] «با گرفتن روزه و تحمّل گرسنگِی و تشنگِی در ماه رمضان، به گرسنگِی و تشنگِی روز قِیامت بِیندِیشِید!»

مردم را به سوِی آرامش و پرهِیز از خشونت سوق مِی‌داد، امروزه بحمدالله با ارتقاِی عقلانِیّت در جوامع بشرِی، نِیازِی به روزه و احساس گرسنگِی و تشنگِی نمِی‌باشد؛ زِیرا رشد عقلِی بشر امروز بدون گرفتن روزه مِی‌تواند از نتاِیج و برکات روزه‌دارِی بدون وارد شدن در مشقّت و تعب بهره‌مند گردد!

و اگر در زمان رسول خدا، پِیامبر مکلّف بود که مردم را به سوِی خانۀ خدا گسِیل دارد و با ترک خانه و کاشانۀ خود و پِیمودن صحراها و درِیاها و ورود به حرم و پوشِیدن لباس احرام و انجام مناسک حج، حرکت به سوِی توحِید و توجّه به خداِی

[١]. وسائل الشِیعة، ج ١٠، ص ٣١٣.