افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٩٥ - عدم جلوگِیرِی اولِیاِی الهِی از وقوع حوادث و خطرات، با وجود علم غِیبِی بر آن وقاِیع
سؤالات نسبت به اولِیاِی الهِی و عرفاِی بالله نِیز وارد خواهد بود. حال جمع بِین اِین دو مسئله چگونه است؟ و چگونه با وجود حجِّیت و الزام قطع بر متابعت، انسان مِیتواند علم و قطع خود را نادِیده بگِیرد و توجّهِی بدان ننماِید و امور خود را به دست تقدِیر بسپارد؟!
پاسخ اِین سؤال اِین است که: ما بحث و اشکالِی در حجِّیت قطع و علم ندارِیم، و بهطور کلِّی مسئلۀ حجِّیت علم و قطع، ِیک مسئلۀ عقلِی و برهانِی است و قضاِیاِی عقلِیّه قابل استثنا نمِیباشند، در هرجا و هر زمان. زِیرا حقِیقت علم، کشف از واقع
[١]ï و قد عزَم هذا الطّاغِی عَلِی سَمِّی فِی عِنَبٍ و رُمّانٍ مَفروکٍ؛ فَأمّا العِنَبُ فَإنّه ِیَغمِسُ السِّلکَ فِی السَّمِّ و ِیَجذِبُه بالخَِیطِ بالعِنَبِ، و أمّا الرّمانُ فَإنّه ِیَطرَحُ السَّمَّ فِی کَفِّ بَعضِ غِلمانِه و ِیَفرُکُ الرُّمّانَ بِِیَدِه لِِیَتلَطَّخَ حَبَّهُ فِی ذلک السّمِّ. و إنّه سَِیَدعونِی فِی الِیَومِ المُقبِلِ و ِیُقَرِّبُ إلَِیَّ الرُّمّانَ و العِنَبَ و ِیَسألُنِی أکلَها، فَآکُلُها؛ ثُمَّ ِیَنفُذُ الحُکمُ و ِیَحضُرُ القضاءُ. فإذا أنا مِتُّ، فَسَِیَقولُ: أنا أُغَسِّلُه بِِیَدِی. فإذا قال ذلک فقل له: عنِّی بَِینَکَ و بَِینَهُ إنّه قال لِی لاتَتَعَرَّض لِغُسلِی و لالِتَکفِینِی و لالِدَفنِی؛ فإنّک إن فَعَلتَ ذلک، عاجَلَکَ مِنَ العَذابِ ما أُخِّرَ عنک و حَلَّ بِک ألِیمُ ما تَحذَرُ. فإنّه سَِیَنتَهِی.“
قال: فَقُلتُ: نعم ِیا سِیّدِی. قال: ”فإذا خَلِّی بَِینَکَ و بَِینَ غُسلِی حتِّی تَرِی فَِیجلِسُ فِی عِلوٍ مِن أبنِیَتِه مُشرِفًا عَلِی مَوضِعِ غُسلِی لِِینظُرَ، فَلاتتَعَرَّض ِیا هرثمة لِشَِیءٍ مِن غُسلِی حتِّی تَرِی فُسطاطًا أبِیَضَ قد ضُرِبَ فِی جانِبِ الدّارِ؛ فَإذا رَأِیتَ ذلک فَاحمِلنِی فِی أثوابِِیَ الَّتِی أنا فِیها، فَضَعنِی مِن وَراءِ الفُسطاطِ و قِفْ مِن وَرائِهِ و ِیکونُ مَن معک دونَک، و لاتَکشِف عنِّی الفُسطاطِ حَتِّی تَرانِی فَتَهلِکَ! فإنّه سَِیُشرِفُ علِیک و ِیقولُ لک: ِیا هرثمة، ألِیس زَعَمتُم أنَّ الإمامَ لاِیُغَسِّلُهُ إلّا إمامٌ مِثلُهُ؟! فمَن ِیُغَسِّلُ أباالحسنِ عَلِِیَّ بنَ موسِی، و ابنُهُ محمّدٌ بِالمدِینَةِ مِن بِلادِ الحجازِ و نحن بِطوس؟!
فإذا قال ذلک فَأجِبهُ و قل له: إنّا نقول إنَّ الإمامَ لاِیَجِبُ أن ِیُغَسِّلَهُ إلّا إمامٌ مثلُه، فَإن تَعَدَِّی مُتَعَدٍّ فغَسَّلَ الإمامَ لمتَبطُل إمامَةُ الإمامِ لِتَعَدِّی غاسِلِه، و لابطَلَت إمامَةُ الإمامِ الّذِی بعدَهُ بِأن غُلِبَ عَلِی غُسلِ أبِیهِ؛ ولو تُرِکَ أبوالحسنِ عَلِِیُّ بنُ موسَِی الرّضا علِیهالسّلام بِالمدِینةِ لَغَسَّلَهُ ابنُهُ محمّدٌ ظاهِرًا مکشوفًا، و لاِیُغَسِّلُهُ الآنَ أِیضًا إلّا هو مِن حِیث ِیَخفَِی.
فَإذا ارتَفَعَ الفُسطاطُ فَسَوفَ تَرانِی مُدرَجًا فِی أکفانِی فَضَعنِی عَلِی نَعشِی و احمِلنِی“» ـالحدِیث.