تَنْهَرْهُما وَقُلْ لَهُما قَولاً كَرِيماً):« اگر يكى از ايشان يا هر دو، نزد تو به پيرى رسيدند، با آنان با گفتارى كه دل گير شدن آنان را در پى دارد سخن مگو، تندى مكن و با نرمى سخن بگو».[١]

١٢.اينك قرآن به بعد ديگرى از برخوردوچگونگى روبه رو شدن با آنان را ارزيابى مى كند، و از دو راهى كه گفته شد فراتر مى رود و جاى گاه اين دو را برتر از آن ها مى داند و زنده كردن روح نشاط و شادابى را سفارش مى كند:

(وَاخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبّيانى صَغيراً):«آغوش محبت بار خود را براى آنان بگستران و بگو: خدايا! همان طور كه مرا از كودكى پرورش داده اند، رحمت خود براى آنان بفرست».[٢]

امام صادق (عليه السلام) در زمينه تفسير اين دو وظيفه، گفتارى دارد:

«اگر تو را ملول ساختند، مگو ازشما دل تنگ و ملولم. و اگر تو را ناراحت كردند، آنان را مترسان و پرخاش مكن و درباره آنان بگو: خدايا آنان را بيامرز».

با آنان به زبان دوستى سخن بگو و آن ها را با آغوش باز بپذير. جز به مهربانى به ايشان نگاه نكن. صداى خود را از صداى آنان بلندتر نساز، دستخود را بالاى دست آنان قرار مده و در راه رفتن بر آن ها پيشى مگير.[٣]

[١] اسراء/٢٣.
[٢] اسراء/٢٤.
[٣] تفسير برهان، ج٢، ص ٤١٣.