ديده ديگرى مى نگرند و شكر و سپاس خدا را از مقامات سالكان راه حق، و عارفان واقعى مى دانند و سپاس را عالى ترين عملى مى دانند كه انسان را به مقصود معنوى مى رساند.

اگر مردم، امروز سپاس و تقدير را نشانه انسانيت، مظهر ادب، اخلاق و فرهنگ پيش رفته مى دانند، قرآن براى سپاس، بعد معنوى عظيمى (علاوه بر بعد مادى) قائل است و آن را در رديف ياد خدا كه به موجب آيه (...وَ لَذِكْرُ اللّهِ أَكْبرُ ...) :«ياد خدا بالاتر و برتر است»[١]، قرار مى دهد و در آيه مورد بحث مى فرمايد:

(فَاذْكُرُونِى أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لى ...):«مرا ياد كنيد و سپاس مرا به جاى آوريد».[٢] و درآيه ديگر، آن را در كنار ايمان به خدا مى آورد ومى فرمايد:

(ما يَفْعَلُ اللّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَآمَنْتُمْ...): «خداوند چه غرضى دارد كه شما را عذاب كند، اگر شما سپاسگزار باشيد و به او ايمان بياوريد».[٣]

در اهميت اين مقام، همين بس كه شيطان تهديد مى كند كه نخواهد گذارد بندگان خدا سپاسگزار او باشند، و يگانه آرزوى او اين است كه بندگان خدا به جاى سپاس، كفران نعمت كنند به اين دليل كه.

(... وَ لا تَجِدُ أَكْثَرهُمْ شاكِرينَ) : «بيشتر بندگان را، سپاسگزار نخواهى يافت».[٤]

از اين جهت خداوند به فرزندان حضرت داوود، هشدار مى دهد كه سپاسگزار باشند; زيرا بندگان سپاسگزار خدا بسيار كم هستند:

(اِعْمَلُوا آلَ داودَ شُكْراً وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِىَ الشَّكُورُ) : «فرزندان داوود

[١] عنكبوت/٤٥.
[٢] بقره/١٥٢.
[٣] نساء/١٤٧.
[٤] اعراف/١٧.