تا اين جا توانستيم به معانى گوناگون قلب در قرآن و به معنى غالبى قلب و انحصارى فؤاد در اين كتاب، اشاره كنيم. اكنون وقت آن رسيده است كه آياتى را وارد بحث كنيم كه به روشنى براى انسان، ابزار شناختى غير ازحس و عقل، و منبع شناختى غير از اين دو ثابت مى كنند. و آشكارا مى رسانند كه، براى انسان ابزار و منبع شناخت ديگرى وجود دارد كه در سايه تقوى و پرهيزگارى مى توان از آن ها بهره گرفت.

قرآن مى گويد: پاك سازى روح و روان با تقوى و پرهيزگارى، به انسان بينش و آگاهى ويژه اى مى بخشد كه تحصيل آن از طريق عادى امكان پذير نيست. اينك بخشى از اين آيات:

١.(يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اِنْ تَتَّقُوا اللّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرقاناً ...)(انفال/ ٢٩) .

«اى افراد با ايمان اگر از گناهان بپرهيزيد، خدا براى شما نيرويى كه وسيله آن، حق را از باطل جدا سازيد، مرحمت مى كند»[٢] .

در اين آيه، تقوا مايه شناخت واقعيات و دركى درست، و بى تقوايى سرچشمه گونه اى نا آگاهى و يا سوء شناخت شمرده شده است.و شايد نكته آن اين باشد كه به كار افتادن نيروها و انرژى ها و هدر رفتن سرمايه ها در راه گناه

[١] فصلت/٥٣.
[٢] فرقان صيغه مبالغه از ماده (فرق) است مقصود، نيروى روشن بينى خاصى است كه به وسيله آن حق از باطل تمييز داده مى شود.