كسى بخواهد از منطق اسلام آگاه گردد تا آن كه در گرايش به اسلام بينديشد. به حكم قرآن، بايد به او امان داد و با او پيمان بست تا سخن خدا و منطق قرآن را به خوبى بشنود. هرگاه بخواهد به اردوگاه خود بازگردد، بايد او را با كمال احترام به آن جا بازگرداند.و اين حقيقت در اين آيه به خوبى منعكس شده است:

(وَ إِنْ أَحَدٌمِنَ الْمُشْرِكينَ اسْتَجاركَ فَأَجِرْهُ حَتّى يَسْمَعَ كَلامَ اللّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَه ...):«هرگاه مشركى امان بخواهد تا سخن خدا را بشنود به او امان بده، تا كلام الهى را گوش كند; آن گاه او را به جاى گاه خود بازگردان».[١]

وعده هاى اخلاقى

گروهى از مردم به عهد و پيمان هاى رسمى احترام خاصى قائلند; ولى به وعده هاى اخلاقى خود چندان توجهى ندارند. وعده كردن وعمل نكردن نزد آنان جرم و گناهى شمرده نمى شود. در صورتى كه بى اعتنايى به چنين وعده هاى دوستانه هرچند جرم محسوب نشود، از نظر اصول اخلاقى اسلام، بسيار نكوهيده است و از يك نوع كم شخصيتى وبى اعتنايى به ديگران حكايت مى كند.

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:«مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللّهِ واليومِ الآخِر فَلْيَفِ إذا وَعَده; آن كس كه به خدا و روز رستاخيز ايمان دارد بايد به وعده هاى خود وفادار باشد».[٢]

در برخى از روايات، عمل به وعده هاى اخلاقى به صورت يك امر

[١] توبه/٦.
[٢] اصول كافى، ج٢، ص ٣٦٢.