منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤

٨. «آنان كه همراه خدا، خداى ديگرى قرار مى دهند، به زودى از نتايج اعمال خود آگاه مى شوند».

٩.«در ميان هر امتى پيامبرى را برانگيختيم كه خدا را بپرستند و از پرستش هر معبودى جز خدا بپرهيزند».

١٠. «هميشه پر و بال تواضع وتكريم را با كمال تذلل براى ايشان بگستران».

« آيا بر موجودى كه از گل آفريده اى سجده كنم؟».

١١.«جز خدا خدايانى را پذيرفته اند كه مايه عزت آنان باشند».

١٢.« پيش از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم ; مگر اين كه به او وحى كرديم كه جز من معبودى نيست، مرا بپرستيد».

«بندگانِ عزيز خدا هستند در سخن به او سبقت نمى گيرند وبه دستور او عمل مى نمايند».

«اين امت شما است در حالى كه يگانه است و من رب شما هستم پس مرا پرستش كنيد».

١٣.«بر بيت عتيق (كعبه) طواف كنند».

١٤.«او است كه زنده مى كند و مى ميراند و شب و روز را جانشين يكديگر مى سازد».

١٥.«كسانى كه با خدا، خداى ديگرى را نمى خوانند (پرستش نمى كنند)».

١٦. «آنان كسانى هستند كه هرگاه به آنان گفته مى شود خدايى جز اللّه نيست، كبر مىورزند».

١٧. «ما آن ها را نمى پرستيم; مگر براى اين كه ما را به خدا نزديك سازند».

«حق شفاعت همگى از آن او است» .

١٨.«اين هم بدان روى است كه هروقت خدا به تنهايى خوانده مى شود به او كفر مىورزيد. و اگر بر او شريكى فرض شود، ايمان مى آوريد. حكومت از آن خداى بلند مرتبه و بزرگ است».