منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٢٤

«آنان كه آن گاه كه كار بد مى كنند يا به نفس خويش ستم مى كنند فوراً خدا را ياد كرده و براى گناهان خود آمرزش مى طلبند».

٣.«افراد متقى و پرهيزكار اگر دچار وسوسه شيطانى شوند خدا را ياد مى كنند سپس بصير و بينا مى شوند».

٤. «ياد خدا مايه آرامش دلها است».

٥.«كيست ستمگرتر از آن كس كه آيات خدا به او تذكر داده شود، آن گاه از آن روى گرداند و كارهاى زشتى را كه قبلاً انجام داده است فراموش كند».

٦. «من خداوندم جز من خدايى نيست مرا پرستش كن و نماز را براى من بر پا دار».

٧. «داوران دادگاه كه بت پرست بودند، پس از تذكر ابراهيم به خويشتن بازگشتند و گفتند: شما مردم ستمگرى هستيد».

٨.« آنان كه جز خدا براى خويش اوليايى برگزيده اند(تا آنان را در سختى ها و دشوارى هاى زندگى كمك كنند) به سان عنكبوتند كه براى خود لانه اى مى تند (و بر آن اعتماد مى كند) در حالى كه سست ترين خانه ها، لانه عنكبوت است اگر بدانند».

«آنچه به تو از كتاب وحى شده است تلاوت بنما نماز را بر پا دار، نماز از بدى ها و زشتى ها باز مى دارد».

٩. «اى افراد با ايمان خدا را بيشتر ياد كنيد. و او را صبح و شب تسبيح نماييد».

١٠.«آن گاه كه نعمتى از سوى خدا به او ارزانى شد، خدايى را كه قبلاً مى خواند فراموش مى كند».

١١. «مانند كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند. سرانجام خداوند آن ها را به فراموشى خويشتن دچار ساخته است».

١٢.«انسان آن گاه سركشى مى كند كه احساس بى نيازى كند».