مسئوليت تربيت وحفظ اموال يتيم نمى تواند يك مسئوليت كشدار وبى پايان باشد، قهراً بايد براى آن انجامى در نظر گرفته شود از نظر قرآن مسئوليت وليّ نسبت به يتيم آن گاه پايان مى پذيرد كه وى گذشته از اين كه به حد بلوغ برسد، پس از آزمايشهاى پياپى، رشد خود را در حفظ اموال وبهره گيرى از آن ثابت كند چنان كه مى فرمايد:

(وَابْتَلُوا اليَتامى حَتّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَموالَهُمْ ...) : «يتيمان را بيازماييد هرگاه به حدّبلوغ رسيدند اگر از آنان احساس رشد كرديد اموال آنان را به خود آنان واگذار كنيد».[١]

قرآن با آينده نگرى خاصى به ولىّ دستور مى دهد كه هنگام واگذارى دارايى او شاهدى بگيريد و گواه ويا گواهان بر عمل كرد او در گذشته صحه بگذارند و بر تسليم باقى مانده اعمال او گواهى دهند:

(... فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَكَفى بِاللّهِ حَسِيباً): «آن گاه كه مال يتيم را به او تسليم كرديد شاهد بگيريد و كافى است كه خدا حساب گر است».[٢]

جمله (وَ كَفى بِاللّهِ حَسيباً) هشدار به آن گروه از اوليا است كه فكر مى كنند كه با تنظيم گواهى نامه هاى ساختگى كار به پايان مى رسد; در حالى كه در آينده و به دور از ديدگان شان يك حساب گر دقيقى وجود دارد كه چيزى بر او مخفى و پنهان نمى شود و آن حساب گر دقيق، خدا است.

[١] نساء/٦.
[٢] نساء/٦.