يكى از ويژگى هاى نماز، بازدارندگى از منكرات و محرمات است به اين صورت كه نماز ياد خدا است و ياد خدا، ياد پاداش ها و كيفرهاى الهياست; پس چنين يادى، چون سدى، برابر روى كرد به گناه نقش دارد. ياد خدا به ديده نام آوران الهى، توجه به كمال مطلق و جمال بى نقص وحاكميت بى چون و چراى او است.و توجه به چنين قدرت بى پايانى نزد نفوس مستعد و آماده، ناخواسته انسان را به سوى كمال رهنمون مى گردد، و كسى كه در هاله چنين كمال قرار گيرد، گرد فحشا و منكر كه حجاب بزرگ بين او و كمال مطلق است، نمى گردد.به همين خاطر، در آيه ديگر ، ياد خدا مايه آرامش دل و جان معرفى شده است چنان كه مى فرمايد: (... أَلا بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ) :«ياد خدا مايه آرامش دلها است».[١] دل در پناه خدا، حاكميت بى چون و چرا، سرچشمه مهربانى ها، در برابر حوادث ناگوار، خود را نمى بازد، و آرامش خود را از دست نمى دهد; زيرا يك چنين تكيه گاه نيرومندى دارد.

بدان دليل كه ياد خدا تأثير فراوانى در زندگى معنوى و مادى انسان دارد، امام صادق (عليه السلام) مى فرمايد:«هر فريضه الهى براى خود حدى دارد كه با رسيدن به آن حد، عمل پايان مى پذيرد; مثلاً روزه ماه رمضان براى خود انجامى دارد و پايان آن يك ماه روزه در سال است. فريضه حج براى خود مرزى دارد و آن مجموع كارهايى است كه انسان در فريضه حج انجام مى دهد، جز ياد خدا،«فانّ اللّهَ لم يرضَ منه بالقليل و لَمْ يجعل له حدّاً ينتهي إليه».

«جز يادخداكه خداوند به كم از آن قانع نشده و براى آن حدّى معين نساخته است».

[١] رعد/٢٨.