پايه دعوت پيامبران آسمانى در تمام ادوار اين بود كه همه انسان ها خداى يگانه را بپرستند و از پرستش موجودات ديگر بپرهيزند. يكتاپرستى از اساسى ترين دستورهاى آسمانى است كه در سرلوحه برنامه هاى تمام پيامبران قرار گرفته است چرا كه تمام پيامبران براى يك هدف برگزيده شده اند و آن تثبيت يكتاپرستى و مبارزه با شرك در پرستش مى باشد، قرآن مجيد اين حقيقت را به روشنى بيان مى كند و مى گويد:(وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِى كُلِّ أُمّة رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّهَ وَاجْتَنِبُوا الطّاغُوتَ ...) (نحل/٣٦) :«در ميان هر امتى پيامبرى را برانگيختيم كه خدا را بپرستند و از پرستش هر معبودى جز خدا بپرهيزند».

وباز مى فرمايد: (وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُول إِلاّ نُوحى إِلَيْهِ اَنّه لا إِلهَ إِلاّأنَا فَاعْبُدُونِ) (انبياء/٢٥):« پيش از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم ; مگر اين كه به او وحى كرديم كه جز من معبودى نيست، مرا بپرستيد».

قرآن مجيد يكتاپرستى را اصلى مشترك ميان تمام شرايع آسمانى معرفى كرده و مى فرمايد:(قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوا إِلى كَلمَة سَواء بَيْنَنا وَبَيْنَكُمْ أَلاّ