دردا كه اين انديشه، كم و بيش در جوامع شرقى نيز جا باز كرده و گروهى كوركورانه، بدون توجه به پى آمدهاى سهم ناك آن، ونيز بى توجه به هشدارهاى روان شناسان، از همان دوران كودكى تربيت فرزندان خود را به گردن اين و آن مى اندازند. ويا از خردسالى براى فرا گرفتن زبان و درآوردن اداى فرنگى به خارج اعزام مى كنند.

اين گروه از پدران و مادران بايد بدانند كه فرزندان آنان اگر هم در اين راه موفقيتى به دست آورند، فرزندان خوبى براى آنان نخواهند بود و آنان را به سرنوشت افراد خانه سال مندان دچار خواهند ساخت.

مرحوم آيت اللّه بروجردى در دوران مرجعيتش، در هامبورك و در كنار درياچه «الستر» مسجدى با شكوه ساخت كه اكنون مورد بهره بردارى كليه مسلمانان آن منطقه است. مرحوم آقاى محقق نماينده روحانيت شيعه در آلمان سرگذشت دردآلودى را نقل مى كرد كه گويى خاصيت زندگى ماشينى همين است كه انسان ها نيز بسان ماشين بى رحم و بى عاطفه باشند. مهر و مودت در لابه لاى چرخ هاى عظيم ماشين متلاشى گردد و انسان به همه چيز با عينك سودجويى بنگرد.

وى مى گفت: در دوران اقامتم، با يك پرفسور آلمانى آشنا شدم. او پس از رفت و آمدهاى متوالى و آشنايى به مبانى اسلام، گرايش عميقى به آيين اسلام پيدا كرد و سرانجام به اسلام مشرف شد. ايشان پس از مدتى، از يكى از بيمارستان هاى آلمان به من تلفن كرد و درخواست ملاقات نمود. من به عيادت او رفتم، او را در حالى ديدم كه اشك در ديدگان او حلقه زده بود و از دست