نه تنها ميانه روى در انفاق، اساس زندگى است، بلكه تعاليم اسلام بر اساس ميانه روى استوار مى باشد و از هر نوع افراط و تفريط جلوگيرى كرده است، اينك نمونه هايى از اين گونه دستورها را يادآور مى شويم:

١. (وَاقْصِد في مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الأَصْوات لَصَوْتُ الحَمير).[٢]

«در راه رفتن ميانه رو باش، از صداى خود بكاه، بدترين صداها، صداى خران است».

٢. دوستى على(عليه السلام) مايه نجات انسان و موجب تكامل روحى و معنوى است، تا آنجا كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

«عنوان صحيفة المؤمن حبّ على بن ابى طالب».[٣]

«سرلوحه پرونده فرد با ايمان، دوستى على بن ابى طالب است».

ولى مع الوصف پيامبر گرامى فرمود:

«يا على هلك فيك اثنان محب غال ومبغض قال».

«دو نفر در راه تو هلاك شدند، كسى كه در محبت و علاقه به تو افراط ورزد و غلو كند، و آن كس كه تو را دشمن بدارد».

٣. قرآن مجيد ملت اسلامى را «امت وسط» مى خواند و مى فرمايد:

(وَكَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلى النّاسِ...) .[٤]

[١] تفسير برهان:٣/١٧٣.
[٢] لقمان/١٩.
[٣] حلية الأولياء: ١/٨٦.
[٤] بقره/١٤٣.