«هجَم بهمُ العلمُ على حقيقةِ البصيرةِ، و باشروا روحَ اليقين»; علمى كه بر پايه بينش كامل است، بر قلب هاى آنان هجوم آورده است و روح يقين را لمس كرده اند».[٢]

امام در خطبه ها و سخنان حكيمانه خود پشت سر هم، بشر را به آثار عجيب عبادت و تزكيه نفس توجه داده است.و از ميان آن ها به همين سه موضوع اكتفا مى كنيم. وما در كتاب «مفاهيم القرآن» به طور گسترده در اين مورد سخن گفته ايم و نيز در كتاب «اصالت روح» در مورد قدرت هاى معنوى پيامبران و اولياى الهى كه بيشتر زاييده بندگى درست خدا و خودسازى به معنى صحيح آن است، به گونه روشن و گسترده بحث كرده ايم. علاقه مندان مى توانند دنباله بحث را در اين دو كتاب جستجو كنند; از اين رو گفتار را در اين زمينه كوتاه مى كنيم و به تفسير اصولى ديگر مى پردازيم.

[١] نهج البلاغه، خطبه ٢١٨.
[٢] كلمات قصار، شماره ١٤٧.