منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٣
كند (ديه بگيرد ويا عفو كند) ولى در قتل اسراف نورزد; زيرا ولى او نصرت يافته است».
٦.«اين چنين اسراف گران را كيفر مى دهيم، كسانى كه به آيات پروردگار خود مؤمن نباشند».
٧.« آنان كه وقتى انفاق مى كنند، اسراف نمىورزند و سخت گيرى نيز نمى كنند، بلكه ميان اين دو راهى را بر مى گزينند».
٨.«بسيارى از شريكان برخى بر برخى ديگر تعدى مى كند جز افراد با ايمان ونيكوكار».
٩.«بگو به بندگان من كه درباره خويش زياده روى كرده اند، از رحمت خدا نوميد نشويد، خداوند تمام گناهان را مى بخشد; اوست رحيم و آمرزنده».
١٠.«دوستان، در روز رستاخيز برخى دشمن برخى ديگر است; مگر پرهيزگاران».
١١.«آنان كه پيش از مهاجران (انصار) در مدينه مسكن گزيده اند و به شرف ايمان آراسته اند وكسانى را كه به سوى آنان مهاجرت مى كنند دوست دارند، هرگز از چيزى كه به مهاجران داده شده است، رنج نمى برند و آن ها را بر خويشتن هرچند نيازمند باشند، مقدم مى دارند وهركس از بخل نفس خود مصون شد او از رستگاران است».
١٢.«غذا را با اين كه دوست دارند به مستمند و يتيم و اسير مى دهند».
تفسير موضوعى آيات
(يا بَنِى آدَمَ خُذُوا زِينَتكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِد وَ كُلُوا وَاشْرَبُوا وَلا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحبُّ المُسْرِفينَ) :«اى فرزندان آدم به هنگام رفتن به مسجد زينت خود را با خود برداريد (با بهترين وضع از نظافت و لباس به مسجد برويد) و بخوريد و