(أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الجَنَّةَ وَلَمّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الّذينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ مَسَّتْهُمُ البَأْساءُ وَالضَّرّاءُ وَزُلْزِلُوا حَتّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَالّذينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتى نَصْرُ اللّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَريبٌ) :«آيا گمان كرديد كه وارد بهشت مى شويد بدون اين كه حوادثى چون رويدادهاى گذشتگان به شما برسد، به آنان دشوارى و ناراحتى رسيد و پيامبر و افراد با ايمان گفتند يارى خدا كجا است؟(به آنان گفته شد) يارى خدا نزديك است».[١]

البته اين جمله «يارى خدا كجا است» نه به معنى اعتراض است، بلكه يك نوع دعا و درخواست كمك از خدا است.

پرسشى كه در مورد انگيزه هاى الهى مطرح مى گردد، اين است كه، هدف، پرده بردارى از امور پنهانى است، وخداى آگاه از آشكار و نهان، نيازى به امتحان ندارد تا بندگان خود را بيازمايد، پس اين چه كارى است او انجام مى دهد؟ پاسخ آن، از تشريح انگيزه هاى امتحان روشن مى گردد وآن اين كه ، آزمون انگيزه هاى گوناگونى را در پى دارد كه يكى از آن ها آگاهى از امور پوشيده است در حالى كه در كنار اين انگيزه، انگيزه هاى ديگرى است كه مى تواند انگيزه الهى در امتحان بندگان باشد.

به عبارت ديگر: مهم ترين مسئله، آگهى از انگيزه هاى امتحان است و يكى از آن ها اين است كه توانايى ها و شايستگى هاى نهفته در افراد، در سايه

[١] بقره/٢١٤.