٨. در جاى ديگر به مهر و دوستى والدين اشاره دارد و آن را به دورانى خاص محدود نمى كند. وقائل است كه بايد پس از درگذشت آن ها، پيوسته به ياد آنها بود و از خداوند بر ايشان طلب آمرزش كرد. آن جا كه حضرت نوح از خدايش مى خواهد :(رَبِّ اغْفِرْ لِى وَلِو الِدَىَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتى مُؤْمِناً ...): «پروردگارا! مرا و پدر و مادرم و آن كس را كه به خانه من با ايمان وارد گردد، بيامرز».[٢]

هم چنان كه از ابراهيم خليل پس از بناى كعبه گفته شده:

(رَبَّنَا اغْفِر لِى وَ لِوالِدَىَّ وَلِلْمُؤْمِنينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسابُ):«پروردگارا! مرا و والدينم و افراد با ايمان را روزى كه حساب برپا مى گردد، بيامرز».[٣]

اين جا است كه ارزش سخن امام صادق (عليه السلام) براى ما روشن مى گردد آن جا كه مى فرمايد:«مرگ والدين نبايد سبب فراموشى آنان گردد; بلكه بايد پس از مرگ به آن ها نيكى كرد. براى ايشان نماز گزارد و روزه گرفت و حج نمود. خداوند همان ثوابى را كه براى آنان مقرر داشته است، براى فرزند هم عطا مى كند».

[١] مريم / ٣٣.
[٢] نوح / ٢٨.
[٣] ابراهيم /٤١.