گاهى كه گام از دايره فكر و انديشه بيرون نهاده و نيرنگ شيطانى آنان را مى لغزاند چيزى نمى گذرد كه ، ندامت و پشيمانى به آنان دست داده و به سوى خدا باز مى گردند.

(وَ الّذينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ...):«آنان كه آن گاه كه كار بد مى كنند يا به نفس خويش ستم مى كنند فوراً خدا را ياد كرده و براى گناهان خود آمرزش مى طلبند».[١]

امير مؤمنان در حديثى، مفاد آيه را ياد مى كند ومى فرمايد:

«ذكرُ اللّه دعامةُ الدين وعصمةٌ مِنَ الشيطان»; ياد خدا ستون استوار دين در قلوب، و مصونيت از پيروى از افكار شيطانى است».

از آيه ديگر استفاده مى شود كه هدف از اقامه نماز، ياد خدا است، آنجا كه مى فرمايد:

(إِنَّنِى أَنَا اللّهُ لا إِلهَ إِلاّ أَنَا فَاعْبُدْنى وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرى):«من خداوندم جز من خدايى نيست مرا پرستش كن، و نماز را براى من بر پا دار».[٢]

نماز كه تنها براى زنده نگاه داشتن ياد خدا است در جاى ديگر عامل باز دارنده اى جلو كارهاى زشت معرفى شده است.

(أُتْلُ ما أُوحىَ إِلَيْكَ مِنَ الكِتابِ وَأَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الفَحشاءِوَ الْمُنْكَرِ): «آنچه به تو از كتاب وحى شده است تلاوت بنما نماز را بر پا دار، نماز از بدى ها و زشتى ها باز مى دارد».[٣]

[١] آل عمران/١٣٥.
[٢] طه/١٤.
[٣] عنكبوت/٤٥.