قرآن ارزش جامعه را از آن رهبرى مى داند كه خود بر درستى و به راه راست بوده و پيوسته آنان را هم به دادگسترى مى خواند . و اين برترى را در ضمن پرسشى انديشه زا مطرح مى كند:

(...هَلْ يَسْتَوى هُوَ وَ مَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدلِ وَ هُوَ عَلى صِراط مُسْتقيم) : «آيا آن كس كه هيچ گونه خيرى ندارد با آن كس كه به دادگرى دستور مى دهد وخود در راه راست گام برمى دارد يكى است؟» . [٢]

سپس قرآن با پيامى ديگر همه مردم را به عدل و داد دعوت مى كند و سه صفت عالى انسانى را كنار هم يادآور مى شود ومى فرمايد:

(إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالعَدْلِوَ الإِحْسانِ وَ ايتاءِذِى القُرْبى) :«خدا به دادگرى ونيكوكارى ونيكى به بستگان دعوت مى كند».[٣]

قرآن به خاطر اهميتى كه مقام قضاوت و داورى دارد، دادرسان دادگاه ها را به طور كلى مورد خطاب قرار مى دهد ومى گويد:

(... وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالعَدْلِ ...) :«هر زمان ميان مردم داورى كرديد، با دادگرى داورى بفرماييد».[٤]

[١] شورى/١٥.
[٢] نحل/٧٦.
[٣] نحل/٩٠.
[٤] نساء/٥٨.