منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٣١

دوست نداشته باشند».

٧.«براى عمر هر امتى پايانى است، هرگاه پايان عمرشان برسد نه لحظه اى تأخير مى كنند و نه لحظه اى زودتر فانى مى گردند».

٨.« هرگز پروردگار تو، نابود كننده ملت ها از طريق ظلم نيست; در حالى كه آن ملت ها در راه صلاح و پاكى گام برمى دارند».

٩.«در سرگذشت آنان براى خردمندان عبرت است».

١٠.«كفها روى آب نابود مى شود و آنچه براى مردم مفيد است در زمين باقى مى ماند».

١١.«سرانجام مربوط به تقوى و پرهيزگارى است».

١٢.«ما با حق ، بر باطل مى زنيم و آن را نابود مى سازيم ناگهان آن پوچ و تباه است».

«ما در كتاب زبور، پس از «ذكر» (شايد مقصود تورات باشد) چنين نوشتيم كه در آينده صالحان و پاكان وارثان زمين خواهند بود و صفحه جهان براى ابد از لوث وجود افراد ناصالح پاك خواهد شد».

١٣. «خداوند به افراد با ايمان از شما كه داراى عمل نيك هستند، وعده قطعى داده است كه آنان را از خليفه و جانشينان خود در روى زمين قرار خواهد داد، آيينى را كه براى آنان پسنديده، مستقر خواهد ساخت و به آنان پس از بيم و ناامنى، امنيت خواهد بخشيد مرا عبادت خواهند كرد و كسى را شريك قرار نخواهند داد».

١٤. «گفتند: آيا ما به تو كه گروهى فرومايه پيروت شده اند، ايمان بياوريم؟».

١٥.«چرا در روى زمين به سير نمى پردازند، تا سرانجام كسانى كه در نيرو افزوده بودند، و زمين را زير و رو كردند و به عمران و آبادى بيش از پيش آنها پرداختند، ببينند. آنان گروههايى بودند كه پيامبرانشان با دليل و گواههاى روشن آمدند، هرگز خداوند به آنان ستم نكرد، بلكه آنان به خود ستم كردند».