( ...وَ آتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ مُحْصنات غَيرَ مُسافِحات وَلا متّخذاتِ أَخْدان ...) :«مهر آنان (زنان) را به شايستگى بپردازيد، عفيف و پاك دامن باشند نه زناكار و نه رفيق گير».[١]

تا اين جا بى پايگى نظريه راسل روشن گرديد، اكنون وقت آن رسيده كه آيه هاى مربوط به «زنا» را مورد بررسى قرار دهيم:

نخست به روشن گرى لفظ «فحشا» كه به صورت جمع در آيه بحث شده، مى پردازيم:

اصل چهارم از فرمان هاى پاينده قرآن، دورى از هر چيزى است كه از آن در زبان عرب به عنوان «فحشاء» ياد مى شود و مى فرمايد:(...وَلا تَقْرَبُوا الفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ ...): «به كارهاى زشت چه آشكار و چه پنهان نزديك نشويد».[٢]

در اصطلاح امروز به اعمال جنسى نامشروع، «فحشاء» مى گويند; در حالى كه در زبان عرب، هر نوع رفتار و گفتارى را كه فوق العاده بد و تنفر زا باشد، «فحشاء» مى نامند.[٣]

بنابراين، هر نوع كار زشت و ناپسند مانند دروغ و «پيمان شكنى» را «فحشاء» مى خوانند.

ولى قرآن فاحشه را چه جاهايى به كار برده، در خور توجه است; زيرا

[١] نساء/٢٥.
[٢] انعام / ١٥١.
[٣] مفردات راغب، ماده «فحش».