(إِنَّ اللّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَآلَ إِبْراهيمَ وَآلَ عِمْرانَ عَلَى العالَمينَ) :«خداوند آدم و نوح و ا ولاد ابراهيم و اولاد عمران را بر جهانيان برگزيده است».[١]

خداوند به تصريح قرآن مجيد، ابراهيم (عليه السلام) را براى مقام امامت و پيشوايى برگزيده است; چنان كه مى فرمايد:

(... قالَ إِنّى جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماماً... ):«خدا گفت من تو را براى پيشوايى برگزيدم».[٢]

خداوند در قرآن، حضرت نوح، ابراهيم، داوود، سليمان، موسى ، مسيح وحضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) را با يك سلسله صفات عالى توصيف كرده است كه هر يك از اين خصوصيات مايه جلب قلوب و سبب نفوذ در دل ها است تا آن جا كه محبت برخى را براى ما واجب و لازم شمرده است.[٣]

اگر انسان ها اين بندگان را در حال مرگ و زندگى، از اين نظر كه آنان بندگان گرامى خداوند هستند، احترام كنند و تعظيم نمايند، بدون اين كه آنان را خدا بدانند ويا آغازگر كارهاى خدايى بپندارند در ميان هيچ ملتى، آن احترام را پرستش نمى خوانند و طرف را مشرك معرفى نمى كنند.

چنانچه گذشته گفتيم و اكنون هم يادآور شديم كه ما به پيروى از سرور انسان ها در مراسم حج، حجر الاسود ـ كه سنگ سياهى بيش نيست ـ بر آن دست مى كشيم مى بوسيم و دور خانه خدا را كه يك مشت گل و سنگ بيش

[١] آل عمران/٣٣.
[٢] بقره/١٢٤.
[٣] شورى / ٢٣.