وَأَوْفُوا الكَيْلَ وَالْمِيزانَ بِالقِسْطِ لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلاّ وُسْعَها وَإِذا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَو كانَ ذا قُربى وَبِعَهْدِ اللّهِ أَوفُوا ذلِكُمْ وَصّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ).

«به مال يتيم جز به بهترين صورت، و براى اصلاح نزديك نشويد، تا به حدّ رشد خود برسد.وحق پيمانه و وزن را به عدالت ادا كنيد. هيچ كس را جز به مقدار تواناييش تكليف نمى كنيم. و هنگام سخن عدالت را رعايت نماييد حتى اگر در مورد نزديكان شما بوده باشد. و به پيمان خود وفا كنيد. اين چيزى كه خداوند شما را به آن سفارش مى كند تا متذكر شويد».

در اين دو آيه، يك اصل عقيدتى و نه اصل اخلاقى وارد شده است كه به عناوين آنها اشاره مى كنيم:

الف. پرستش غير خدا ممنوع

ب. نيكى به پدر و مادر

ج. ممنوعيت كشتن فرزندان از ترس گرسنگى

د. بازدارى خويش از روابط نامشروع جنسى

هـ. احترام به جان و خون انسان ها

و. احترام به مال يتيم

ز. رعايت عدالت در پيمانه و وزن

ح. تكليف در حد قدرت و توان

ط. دادگرى در سخن هر چند به ضرر نزديكان باشد

ى. وفا به پيمان هاى الهى