مفسّران اسلامى در باره موضوعات اخلاقى و اجتماعى تا آن جا كه روش تفسيرى آنان اجازه مى داد، به شايستگى سخن گفته اند و اين بُعد از آيات قرآن را روشن ساخته اند ولى از آن جا كه اساس تفسير آنان را تفسير سوره به سوره قرآن تشكيل مى داد، هرگز مجموع آيات مربوط به يك موضوع را، يك جا بحث نكرده اند، از اين جهت جلوه و يا نتيجه كار آنان، بر اثر پراكندگى بحث، كم تر بوده است. روى اين لحاظ لازم است درباره اين آيات و هم چنين آيات مربوط به موضوعات به گونه ديگر نيز سخن گفت، و زحمات و رنج هاى آنان را شكوفاتر ساخت.

اين روش، همان روش تفسير موضوعى است; يعنى تفسير آيات قرآن بر طبق موضوعاتى كه در آن وارد شده است. در اين روش، مجموع آيات يك موضوع در يك جا گردآورى مى شود، سپس با دسته بندى آن ها از همه، نظر واحدى اتخاذ مى گردد.

چه بسا آيات مربوط به يك موضوع در سوره هاى مختلف وارد شده و قرآن در هر سوره اى، به مناسبتى، به يك بخش از بخش هاى مختلف آن،