القُرْبى وَ اليَتامى وَ الْمَساكِينِ ...) :«به ياد آر هنگامى را كه خداوند از فرزندان اسرائيل پيمان گرفت و دستور داد كه جز خدا كسى را نپرستند و پدران و مادران و بستگان، يتيمان و فقيران را نيكى كنند» [١].

٢. پناه دادن يتيم

نخستين گام در اصلاح وضع يتيم و حفظ حيات او، اين است كه به زندگى متلاشى شده او سر و سامان بخشيده شود و براى او سرپرستى تعيين گردد تا در سايه آن، حيات خود را باز يابد و گام در مسير رشد بگذارد. قرآن مجيد از اين معنا به لفظ «ايواء» كه به معنى پناه دادن است، تعبير مى آورد; زيرا كودكى كه پدر خود را از دست مى دهد، براى او اين گونه است كه گويا بزرگ ترين يا يگانه پناه گاه خود را از دست داده است; لذا در درجه نخست بايد براى او پناه گاهى يافت و او را به نزديك ترين فرد از بستگان و خويشاوندانش سپرد تا در ميان آنان احساس تنهايى نكند وخود را در دل آنان بيگانه نبيند.

از نعمت هايى كه خدا در دوران كودكى به پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) بخشيده بود، پناهى بود كه آن حضرت از آن بهره مند شد. وخداوند آن را پيش از نعمت هاى ديگر ياد مى كند. و اهميت آن از اين جا روشن مى شود:

(أَلَمْ يَجِدْكَ يَتيماً فآوى) :«آيا تورا يتيم نيافت و پناه داد؟».[٢]

اسلام دستور مى دهد يتيمان را به داخل خانه خود ببرند و در ميان خويش چون فرزندان خود تربيت كنند.

[١] بقره / ٨٣.
[٢] ضحى / ٦.