ما مى توانيم دريافت خود از لفظ «عبادت» را به گفتار ديگر بياوريم و بگوييم: عبادت بزرگ داشت گفتارى و كردارى است كه ازاعتقاد به ربوبيت طرف سرچشمه مى گيرد. و واژه عبوديت در برابر ربوبيت است، وهرگاه انسانى خود را بنده و مقابل خود را پروردگار توانا بداند و با اين انديشه در برابر او سر بر خاك بسايد، چنين عملى را عبادت مى نامند.

آياتى هم هست كه اين پيام را با خود دارند كه عبادت از شؤون ربوبيت است.كه به برخى از آيات اشاره مى شود:

(...وَ قالَ الْمَسيحُ يا بَنى إِسرائيلَ اعبُدوا اللّه ربّى و ربَّكُم ...) :«مسيح گفت: اى بنى اسرائيل، خدا را بپرستيد كه او «رب» من و شما است».[١]

(اِنّ هذِهِ أُمّتكم أُمّةً واحدةً وأنَا ربُّكُمْ فَاعْبُدونِ) : «اين امت شما است است در حالى كه يگانه است و من رب شما هستم پس مرا پرستش كنيد».

( إِن[٢]َّ اللّهَ رَبّى وَ ربُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ): «خداوند صاحب من و شما است پس او را بپرستيد، اين است راه مستقيم».[٣]

اين مضمون در آيات ديگرى نيز هست.

در برخى آيات، عبادت از شؤون خالقيت شمرده شده است، چنان كه مى فرمايد:(ذلِكُمُ اللّهُ رَبُّكُمْ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ خالِقُ كُلِّ شَىْء فَاعْبُدُوهُ ...): «اين است صاحب شما. جز او معبودى نيست، آفريننده همه چيزها اواست; پس

[١] مائده/٧٢.
[٢] انبياء/٩٢.
[٣] آل عمران/٥١.