٢. بدعت: چيزى را كه مى دانيم جزء دين نيست. آن را وارد دين سازيم مثلاً حلالى را حرام و حرامى را حلال معرفى كنيم و احكام الهى را به بازى بگيريم به آن بدعت مى گويند، قرآن در مواردى از اين گناه ياد كرده و در آيه اى چنين مى گويد:

(وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الكَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللّهِ الكَذِبَ ...) :«با زبان خود دروغ هايى را توصيف نكنيد و نگوييد اين حلال و اين حرام است سرانجام به خدا افترا نبنديد».[١]

٣. نفاق: دورويى از بيماريهاى كشنده جامعه است و واقعيت آن اين است: گفتار انسان با آنچه كه در دل دارد موافق نباشد. قرآن اين معنا را چنين آورده: (...يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَيْسَ فى قُلُوبِهِمْ ...) : «در زبان چيزى مى گويند كه در دل آنان نيست».[٢]

و در آيه ديگر مى فرمايد: (...وَ تَقُولُونَ بِأَفْواهِكُمْ ما لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ...) :«با دهان خود چيزى مى گوييد كه به آن يقين نداريد».[٣]

٤. كتمان شهادت: اداى شهات در مسائل مربوط به حقوق انسان واجب است، و اين وظيفه زبان است كه آن را بايد ادا كند و كتمان نكند. قرآن در اين زمينه مى فرمايد: (...وَ لا تَكْتُمُوا الشَّهادَةَ ...) : «هرگز شهادت خود را درباره انسان ها پنهان نكنيد».[٤]

٥. مسخره: اسلام با مسخره افراد با ايمان، كه بازى با آبروى آنان است جداً مخالف است. قرآن در اين مورد مى فرمايد: (...لا يَسْخَرْ قَومٌ مِنْ قَوم

[١] نحل/١١٦.
[٢] فتح/١١.
[٣] نور/١٥.
[٤] بقره/٢٨٣.