(... وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبيراً):«مال يتيمان را با اموال خويش مخلوط نكرده و نخوريد. چرا كه اين كار گناه بزرگى است».[١] چه گناهى بزرگ تر از اين كه موجودى نيرومند براى دفاع از خويش به يك موجود ناتوان يورش برده و او را از هستى ساقط كند.

٢. برخى، يتيمان را به شيوه اى ديگر چپاول مى كردند. آنان مال خوب يتيم را با مال كم ارزش خود عوض مى كردند و قرآن اين گروه را با خطاب زير تهديد مى كند :

(وَ آتُوا اليَتامى أَمْوالَهُمْ وَ لا تَتَبَدَّلُوا الخَبِيثَ بالطَّيِّبِ ...):«اموال يتيمان را به خود آنان بدهيد. هرگز مال خوب آنها را با مال بد خود عوض نكنيد».[٢]

مفسران اسلامى مى گويند: وقتى چنين آيات تهديد آميزى نازل گرديد، اولياى پاك دامن كه يتيمان را در آغوش خود تربيت مى كردند و هزينه زندگى آن ها را از مال خود آن ها مى پرداختند، تصميم گرفتند كه به كلى زندگى يتيم را از زندگى خود جدا سازند ودينارى از اموال خود را با مال آن ها مخلوط نكنند.

شكى نيست كه چنين واكنشى به مصلحت يتيم نبوده است; زيرا اين امر سبب مى گردد كه اين گروه ناتوان، مورد رغبت و علاقه گروه متدين قرار نگيرند; از اين رو وقتى اداره فردى با مشكلات توان فرسايى توأم گرديد، افراد

[١] نساء/٢.
[٢] نساء/٢.