خضوع يكى از ستوده ترين فضايل اخلاقى است، ولى اگر از حد خود تجاوز كند، به صورت بدترين صفات به نام «تملق» و «چاپلوسى» در مى آيد چنان كه وقار، يكى از فضايل اخلاقى است كه اگر به رنگ بى اعتنايى و گردنكشى و رخ تابى از مردم و ناچيز شمردن حقوق ديگران درآيد، به صورت يكى ازبدترين و زشت ترين صفات به نام «تكبر» و «خودپسندى» جلوه مى كند، گاهى فروتنى به چاپلوسى، و متانت به «كبر» و خودخواهى مشتبه مى شود. از اين نظر، چاپلوسان اجتماع براى توجيه اعمال خود به فروتنى و تواضع پناه مى برند، چنانچه خود پسندان و متكبران، اعمال زشت وگردنكشى و بى اعتنايى خود را با متانت و وقار توجيه مى نمايند. در صورتى كه هر كدام در رتبه و درجه اى هستند، كه هرگز آميخته به ديگرى نمى شوند.