١. يكى از خوهاى بندگان خدا اين است كه در برخورد با هر نعمت جديدى ـ هر چند در تمام لحظات، غرق در نعمت هاى نو است ـ زبان به سپاس خدا بگشايد، سپاسى كه حاكى از خضوع و عرفان قلبى نسبت به خداى بخشاينده نعمت باشد. تا جايى كه هنگام بهره گيرى از وسايل حمل و نقل; مانند كشتى و چهارپايان هم خدا را سپاس گوييم.

(ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعمَةَ رَبِّكُمْ إِذا استَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَتَقُولُوا سُبحانَ الّذى سَخَّرَلَنا هذا و ما كُنّا لَهُ مُقرنينَ) :«نعمت هاى خدا را متذكر شويد آنگاه كه بر روى آنها قرار گرفتيد، بگوييد: منزه است خدايى كه آنها را براى ما مسخر گردانيد و ما بر آن قادرنبوديم».[٢]

نمونه اين آيات در قرآن فراوان است.

٢. هر نوع تلاش و ايستائى مى تواند الگوى سپاس و يا ناديده انگاشتن نعمت باشد. اگر انجام دادن واجبات و مستحبات مايه سپاس باشد، انجام

[١] المحجة البيضاء، ج٧.
[٢] زخرف/١٣.