اگر دولت جمهورى اسلامى در صدد ترميم حقوق مستضعفان و رسيدگى به وضع و زندگى آن ها است وبراى همين هدف «بنياد مستضعفان» را پايه گذارى كرده، رسيدگى به حال و روز يتيمان و كودكان خردسالى كه در حال ناتوانى آغوش گرم پدر را از دست مى دهند، يكى از بايسته هاى اجتماعى است كه بر دوش دولت اسلامى سنگينى مى كند.

اصولاً يتيم، اعم از ثروتمند وفقير، خود يك مشكل اجتماعى است كه بايد آن را با الهام از تعاليم حيات بخش اسلام حل كرد، حل اين مشكل به نحو غربى به صورت تأسيس پرورش گاه هاى عمومى، مورد نكوهش محافل تربيتى است; زيرا آن را فاقد ارزش اخلاقى وانسانى مى دانند.

كودكانى كه در چنين محيطى پرورش مى يابند به خاطر دورى از آغوش گرم بستگان، وپرورش در زندگى بى روح، آنان را سرانجام به صورت انسان هاى بى مهر و مودت درآورده و انسان طبيعى نخواهند بود.

راه طبيعى وصحيح همان است كه تاكنون در جوامع اسلامى مرسوم بوده و پيوسته يتيمان به وابسته هاى نزديك سپرده مى شدند; مثلاً فرزند برادر و يا خواهر در خانه عمو و دايى، به سان يكى از فرزندان آنان زندگى مى كرد. در اين صورت نه احساس غربت مى كرد و نه از عواطف بى بهره بود; در نتيجه چون ديگر مردم به صورت يك انسان طبيعى تحويل اجتماع داده مى شود.

گاهى نيز امكان مالى بستگان نزديك، اجازه تكفل زندگى يتيمى را نمى دهد، از اين جهت بايد دولت اسلامى هزينه زندگى يتيم را تأمين كند. براى اين كار شايسته است بودجه اى در نظر گرفته شود و زير نظر افراد دل سوز و مهربان هزينه شود و يا با تشكيل انجمن هاى مددكارى و حمايت از يتيمان سر و سامانى به گذران زندگى اينان داده شود و به جامعه اسلامى هم تفهيم