انفاق و بخشيدن نيروهاى اضافى، مخصوص موجود زنده نيست، بلكه اصلى است كه در همه جهان آفرينش حكمفرما است. مثلاً آفتاب پيوسته نورافشانى كرده وهر روز ٤٥٠ هزار ميليون تن از جرم و مواد آن به نور و حرارت تبديل مى شود، چه انفاقى بالاتر از اين؟! ريشه درختان، ميليون ها تن از مواد غذايى زمين را به صورت ميوه و غلات وچوب، برگ و گل در مى آورند، همه ساله ميلياردها تن از آب درياها تبخير شده به صورت قطرات باران ودانه هاى شفاف برف در نقاط مختلف فرود مى آيند و در دل زمين فرو مى رود.

بنابر اين، «انفاق» يك قانون طبيعى وناموس تكوينى است كه در نهاد هر موجودى گذارده شده است، وبهره بردارى انسان از انفاق جهان طبيعت، آنچنان اعجاب انگيز است كه افراد عاقل و خردمند در برابر آن متحيرند.

در حقيقت از جانب خداى بزرگ، به زمين الهام شده است كه مواد غذايى و قندى خود را به گل ها رسانيده، و در راه پرورش آنها انفاق كند، و به گل ها الهام شده است كه شيره خود را به زنبور عسل