دوستى و مهربانى با يتيم، نرم و شيرين سخن گفتن با او و احترام و گرامى داشتن وى،يكى ديگر از حقوق انسانى است كه خداوند آن را از جامعه اسلامى خواسته است. عواطف كودك پدر از دست داده، آن چنان ظريف و حساس مى شود و در گفتار وكردار ديگران كنجكاو مى گردد كه چه بسا كردار و گفتارى كه ديگر كودكان را ناراحت نمى كند، او را مى آزارد.

از اين جهت، قرآن در چندين آيه، با نام هاى گوناگون به خاطر حساسيت روح او، مطالبى را يادآور مى گرددكه به آن ها مى پردازيم:

١.گروهى را كه به يتيم احترام نمى كنند، نكوهش مى كند: (كَلاّ بَل لاّ تُكْرِمونَ اليَتيمَ): «چنين نيست، آنان يتيم را گرامى نمى دارند».[١]

٢. گروهى كه به يتيم ارج نمى نهند و او را از در خانه خود مى رانند، آنان را از كسانى مى داند كه به آخرت ايمان ندارند:

(أَرَأَيْتَ الَّذى يُكَذِّبُ بِالدِّينِ *فَذلِكَ الّذى يَدُعُّ اليَتيمَ):«ديدى آن كسى را كه به روز جزا ايمان ندارد؟ او است كه يتيم را از در خانه خود به قهر مى راند».[٢]

پيامبر گرامى فرمود:

«مَنْ مسحَ رأسَ يتيم كانتْ له بكلّ شَعْرَة مرّّتْ عليها يدُه حَسَنات; كسى كه دست نوازش ومحبت بر سر يتيمى بكشد، خداوند به شماره موهايى كه از زير دست او مى گذرد پاداش مى دهد».[٣]

[١] فجر /١٧.
[٢] ماعون / ١ ـ ٢.
[٣] مستدرك، ج٢، ص ٦١٦.