از گفتوگوى ابراهيم با بزرگ قوم خود «نمرود» به خوبى استفاده مى شود كه وى مورد پرستش قومش بود.[١] همچنين است فرعون; ولى خود فرعون پيكرهاى تراشيده شده را كه گويا اشكال شخصيت هاى پيشين اقوام فراعنه بودند عبادت مى كرد، آن جا كه مى فرمايد:(وَ قالَ الْمَلأُمِنْ قَومِ فِرْعَونَ أَتَذَرُ مُوسى وَ قَومهُ لِيفسدُوا فِى الأَرضِ وَ يَذرَكَ و آلهتكَ ...).(اعراف/١٢٧).

«گروهى از قوم فرعون گفتند: آيا موسى وقوم او را آزاد مى گذارى كه در زمين فساد كنند و تو و خدايان تو را ترك گويند».

انگيزه هاى شرك در پرستش

براى شرك در پرستش انگيزه هايى است كه ما از ميان آن ها به سه انگيزه اشاره مى كنيم:

١. اعتقاد به تعدد خالق

اعتقاد به دوگانه يا سه گانه پرستى يكى از علل پرستش غير خدا است.

در باور بودا خداى پاينده در سه خدا و يا سه مظهر تجلى يافته و به نام هاى:

١. برهما، پديد آورنده;

٢. ويشتو، نگه دارنده;

٣. سيفا، كشنده.

و در كيش مسيح به نام هاى:

١. خداى پدر; ٢. خداى پسر; ٣. خداى روح القدس.

[١] به سوره بقره، آيه ١٥٨ مراجعه شود.