هرچند يتيم در جامعه اسلامى تحت سرپرستى فردى از اقوام و خويشاوندان يا رجال صالح قرار مى گيرد; امّا شايد قدرت مالى آنان به حدى نرسد كه بتوانند تمام هزينه هاى او را فراهم سازند; از اين رو قرآن دستور مى دهد كه مؤمنان در اين زمينه مسئوليت بپذيرند و كمك هاى نقدى و جنسى در اختيار آنان بگذارند.

جايى كه مى فرمايد:

(... وَ آتَى المالَ عَلى حُبِّهِ ذَوِى القُرْبى وَ اليَتامى وَ المَساكِينَ) :«مال را در حالى كه دوست مى دارد، به بستگان و يتيمان و بيچارگان بدهد».[١]

در جاى ديگر ايتام را در زمره كسانى مى داند كه بايد به آنان كمك مالى كرد:

(... قُلْ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْر فَلِلْوالِدَيْنِ وَ الأَقْرَبينَ وَ اليَتامى وَالمَساكِينِ...) :«بگو آن چه انفاق مى كنيد در باره والدين و نزديكان و يتيمان و بيچارگان(مورد رضايت خدا است)».[٢]

گاهى نيز خداوند دستور مى دهد كه بخشش به آنان از طريق اطعام صورت بگيرد. فرد كريم، يتيم را بر سر سفره خود بنشاند و با او غذا بخورد تا او در خود احساس شادابى كند. و آن را به اين زبان مى آورد:

(وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبُّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً):«طعام را در

[١] بقره / ١٧٧.
[٢] بقره / ٢١٥.