٢. «آيا آن ها رحمت پروردگار تو را قسمت مى كنند، ما مايه هاى معيشت را ميان آنان در زندگى دنيا، تقسيم كرده ايم و برخى را بر برخى ديگر ـ از نظر امكانات و استعدادهاـ برترى بخشيده ايم تا برخى، برخى ديگر را به صورت متقابل!!! تسخير كنند و در نتيجه همه مسخر همديگر شوند و رحمت پروردگار تو از آن چه كه آنها گرد مى آورند بهتر است».

٣. « اى مردم! ما شما را از مرد و زنى آفريديم و شماها را به صورت ملت ها و قبيله ها قرار داديم تا همديگر را بشناسيد(نه اين كه به وسيله مليت ها و قوميت ها بر همديگر فخر بفروشيد) گرامى ترين شما نزد خداوند با تقو اترين شما است».

٤. «شماها را جوراجور آفريده است».

تفسير موضوعى آيات

آيات قرآنى، زندگى اجتماعى را، طرحى در آفرينش انسان مى داند، گويى ريشه هاى چنين زندگى در آفرينش او لانه كرده است. و تا انسان و فطرت او پا برجا است او به چنين زندگى كشيده خواهد شد بر اين مطلب آياتى گواهى مى دهند كه از ميان آن ها به سه آيه اكتفا مى كنيم:

الف. (يا اَيُّهَا النّاسُ اِنّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَر وَ أُنثى وَ جََعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّهِ أَتْقاكُمْ إِنَّ اللّه عَلِيمٌ خَبِيرٌ): « اى مردم! ما شما را